มรดกที่ ๑๑๑. ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เป็นสิ่งที่ต้องควบคุม ให้ดีๆ มันจะเกิด เป็นนรกขึ้นมา เมื่อมีการปฏิบัติผิด และ จะเกิดเป็น สวรรค์ ขึ้นมา เมื่อมีการปฏิบัติถูก ณ ที่นั้นๆ จงจัดการกับ ตา ฯลฯ ใจ ให้ถูกต้อง ในเมื่อมีการสัมผัส ณ ที่นั้น ๆ จนเป็นสวรรค์อยู่ได้ จนตลอดเวลาเถิด จะเป็นพุทธบริษัท โดยสมบูรณ์ อยู่ในขั้นต้น.

มรดกที่ ๑๑๒. ถ้าไม่มีการเกิดทางจิต ของวิญญาณในจิตใจว่า ตัวกู - ของกู แล้ว การเกิดทางกาย ที่เกิดครั้งเดียว ตายครั้งเดียว ก็หาอาจทำให้เกิดทุกข์ ใดๆ ได้ไม่. แม้ความแก่ - เจ็บ - ตาย ก็หาทำให้เกิดทุกข์ ได้ไม่ เพราะไม่มีการ รับเอา มาเป็นของกู.

มรดกที่ ๑๑๓. การบรรลุ มรรคผล นิพพาน มิได้มีไว้ เพื่อบอก ให้ผู้อื่นทราบ และแม้ที่จะรู้เอง ก็ไม่จำเป็นต้องรู้ว่า บรรลุขั้นไหนเท่าไร เพียงแต่รู้ว่า ทุกข์กำลังดับไป ๆ จนกว่า จะหมดสิ้น ก็พอแล้ว เหมือนรองเท้าสึก ก็รู้ว่าสึก (จนกว่าจะใช้ไม่ได้) ก็พอแล้ว ไม่ต้องรู้ว่า มันสึกกี่มิล ในวันหนึ่งๆ.

มรดกที่ ๑๑๔. ความสุขที่แท้จริง เป็นสิ่งที่ต้องได้มาเปล่าๆ โดยไม่ต้องเสียสตางค์ เหมือนดั่งที่ตรัสว่า ถอนความรู้สึกว่า ตัวตนเสียได้แล้ว ก็ได้นิพพานมาเปล่าๆ ไม่ต้องเสียมูลค่าอะไร ส่วนความสุขเทียม หรือ ความเพลิดเพลิน ที่หลอกลวง นั้น ใช้เงินซื้อมาเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ จนตัวตาย ก็ไม่พบ กับความสุขที่แท้จริง.

มรดกที่ ๑๑๕. สังขารทั้งปวง แม้ไม่เที่ยง แต่มันก็ตะโกนฟ้องตัวเองว่า ไม่เที่ยง อยู่ตลอดเวลา. พวกเรามันหูหนวกเอง ไม่ได้ยินแล้วก็หาว่า ลึกลับ; ดูจะช่วยแก้ตัวให้ความหลงของตัวเอง เสียมากกว่า แล้วจะได้หลงกันต่อไปตามใจกู.

มรดกที่ ๑๑๖. โลกต้องมี ศาสนา ครบทุกชนิด ทุกระดับ เพื่อเหมาะ สำหรับ คนทุกชนิด ที่มีอยู่ในโลก การที่พยายาม จะทำให้มีศาสนาเดียว นั้น เป็น เรื่องบ้าหลัง และ ไม่อาจจะเป็นไปได้ มีแต่จะสร้าง ความยุ่งยาก โดยมีมนุษย์ ที่ไม่เหมาะสม ที่จะอยู่ในโลก มากขึ้น.

มรดกที่ ๑๑๗. ชาวพุทธแท้ ไม่กินสิ่งที่หมายมั่นว่า เป็นเนื้อ หรือ เป็นผัก แต่กินอาหาร ที่บริสุทธิ์ ถูกต้อง สมควรแก่การกิน โดยความเป็นธาตุ ตามธรรมชาติ และ กิน เท่าที่จำเป็น จะต้องกิน เหมือน น้ำมันหยอดเพลารถ หรือ การกิน เนื้อบุตรของตนเอง ที่ตายลง เมื่อหลงทางกลางทะเลทราย เพื่อประทังชีวิตให้รอดออกไปได้เท่านั้น.

มรดกที่ ๑๑๘. ในร่างกายและจิตใจ มีสิ่งที่อาจเรียกว่า พระไตรปิฏก ที่แท้จริงให้ศึกษา ชนิดที่ไม่อาจเติมเข้า หรือ ชักออก แม้แต่อักขระเดียว ขอให้พยายามอ่านพระไตรปิฏกเรื่องทุกข์ เรื่องเหตุให้เกิดทุกข์ เรื่องความดับทุกข์ และทางให้ถึงความดับทุกข์ จากพระไตรปิฏก เล่มนี้ กันจงทุกคนเถิด.

มรดกที่ ๑๑๙. ต้องศึกษาเรื่องดับทุกข์ จากร่างกายที่ยังเป็นๆ มิใช่จาก สมุดพระไตรปิฏก ในตู้, นี้ถือเอา ตามคำตรัส ที่ตรัสว่า โลก เหตุให้เกิดโลก ความดับสนิทแห่งโลก และ ทางให้ถึงความดับสนิทนั้น ตถาคต กล่าวว่า มีอยู่พร้อมในกายอันยาววาหนึ่ง ซึ่งมีทั้งสัญญาและใจ (คือยังเป็นๆ).

มรดกที่ ๑๒๐. ยิ่งเรียนพระไตรปิฏก แล้วยิ่งวนเวียน ไม่บรรลุธรรมะ ก็ต้องเปลี่ยนไป เรียนที่ขันธ์ห้า โดยตรง จนรู้จักการ เกิด - ดับ แห่งอุปาทาน ว่าตัวกู - ของกู อันมีอยู่ใน ขันธ์ห้า นั้น จนเป็น ภาวนามยปัญญา ตัดอุปาทาน นั้นได้.

BACK NEXT

 

คัดจากหนังสือ อสีติสังวัจฉรายุศมานุสรณ์ จาก ท่านพุทธทาสภิกขุ ในหัวข้อ ฟ้าสางทางมรดก ที่ขอฝากไว้ พิมพ์โดย ธรรมทานมูลนิธิ และ สนพ. สุขภาพใจ พิมพ์ครั้งที่ ๙ พฤษภาคม ๒๕๔๐