มรดกที่ ๑๘๑. สัญญลักษณ์กางเขน ของ ศาสนาคริสต์ อาจมองเป็น สัญญลักษณ์แห่ง หัวใจของพุทธศาสนา คือ การตัดเสียซึ่งตัวตน หรือ The "I"; ถ้ามองเช่นนี้ ก็จะทำงานร่วมกันได้ ในการช่วยโลก ให้พ้นจาก ความเห็นแก่ตน ซึ่งเป็นรากฐาน แห่งวิกฤตกาล อันถาวรของโลก.

มรดกที่ ๑๘๒. คำพูดของพระเยซู ที่พุทธบริษัท ยินดีรับฟัง คือ ข้อความที่ว่า เขี่ยผง ในตาตัวเองก่อน, - จูงอูฐลอดรูเข็ม ง่ายกว่า จูงมิจฉาทิฎฐิ มาหาพระ, - ชีวิตมิได้รอดอยู่ด้วย ข้าวปลาอาหาร แต่รอดอยู่ด้วยพระธรรมของพระเจ้า; และคำตรัสอย่างอื่นๆ อีกบางแห่ง. 

มรดกที่ ๑๘๓. การศึกษา ที่ปรียบด้วย สุนัขหางด้วน ของทั้งโลก นั้นคือ ให้เรียนกัน แต่วิชาหนังสือ กับ วิชาชีพ ไม่เรียนธรรมะ หรือ ศาสนา ที่สอนให้รู้ว่า เป็นมนุษย์กันให้ถูกต้อง ได้อย่างไร กันเสียเลย. ขอให้รีบ ลืมตา และแก้ไขกันเสียก่อนแต่ที่โลกจะเกิดมิคสัญญี.

มรดกที่ ๑๘๔. เด็กทั้งหลายนั่นแหละ คือ ผู้สร้างโลกในอนาคต เราจงพากันสร้างโลก โดยผ่านทางการสร้างเด็ก อย่างถูกต้อง เสียแต่บัดนี้เถิด อย่าปล่อยเด็กให้เป็นไปตามบุญ ตามกรรมเลย จึงจะเป็นการกระทำ ที่มีความรับผิดชอบ อย่างสูงสุด ของบิดามารดา ครูบาอาจารย์ แห่งยุคนี้ ซึ่งถืว่า เป็นยุคของสติปัญญา.

มรดกที่ ๑๘๕. ดี ๖ ดี: บุตรที่ดีของบิดามารดา - ศิษย์ที่ดี ของ ครูบาอาจารย์ - เพื่อนที่ดีของเพื่อน - พลเมืองที่ดีของชาติ - สาวกที่ดีของศาสนา - มนุษย์ที่เต็มตามความหมาย ของคำว่า มนุษย์ เหล่านี้ เป็นวัตถุประสงค์ ของการจัดการศึกษา ที่ถูกต้องแท้จริง ของมนุษย์.

มรดกที่ ๑๘๖. ครู ผู้เปิดประตูทางวิญญาณ เป็นผู้นำทางวิญญาณ คือ ผู้สร้างโลกในอนาคต โดยผ่านทางเด็ก และเป็นผู้มีอาชีพ อย่างปูชนียบุคคล. จงรู้จักครู กันในลักษณะนี้ และร่วมมือกับครู ในการทำหน้าที่ของครู อย่างแท้จริง.

มรดกที่ ๑๘๗. ในที่บางแห่ง วันครู นั่นแหละ เป็นวันที่ครูกินเหล้า มากกว่า วันธรรมดา เมามายกัน อย่างลืมตัว เพราะว่าวันอื่น ไม่ได้มาชุมนุมกัน มากมายเหมือนวันนี้ ควรจะปรับปรุงวันครู ให้เป็นวันครูอย่างแท้จริง คือ รับความเคารพ อันบริสุทธิ์ ของมหาชน ด้วยความเป็น ปูชนียบุคคล อย่างเพียงพอ.

มรดกที่ ๑๘๘. โลกเสียเวลาไปมาก ในการศึกษา เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับ ความดับทุกข์ ของโลก โดยตรง เช่น ศิลปะ - โบราณคดี - ประวัติศาสตร์ - ภูมิศาสตร์ - วิทยาศาสตร์ และ อารยธรรมทางวัตถุ ฯลฯ ที่ไม่ค่อยจะ เกี่ยวข้อง กับการดับทุกข์ ของมนุษย์ มักจะเตลิด เลยไปแต่ ในเรื่องนั้นๆ น่าจะมีการค้นคว้า และศึกษากันเสียให้ถูกต้อง เกี่ยวข้องกับกรณีที่จำเป็น สำหรับ การดับทุกข์ ของมนุษย์.

มรดกที่ ๑๘๙. ธรรมิกสังคมนิยม เป็นหัวใจของพุทธธรรม หรือ ของศาสนา ทุกศาสนา อย่างที่ไม่มีใครมอง ลัทธินี้ มุ่งประโยชน์ร่วมกัน ทั้งของ ฝ่ายนายทุน และฝ่ายกรรมกร, และของชีวิตทุกชนิด กระทั่ง สัตว์เดรัจฉาน และแม้แต่ ต้นไม้ต้นไล่ โดยถือเอาหลัก แห่งการเป็นเพื่อน เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกัน เป็น หลักพื้นฐาน.

 

BACK 

 

คัดจากหนังสือ อสีติสังวัจฉรายุศมานุสรณ์ จาก ท่านพุทธทาสภิกขุ ในหัวข้อ ฟ้าสางทางมรดก ที่ขอฝากไว้ พิมพ์โดย ธรรมทานมูลนิธิ และ สนพ. สุขภาพใจ พิมพ์ครั้งที่ ๙ พฤษภาคม ๒๕๔๐